منبع : bigtechnology.com
به گزارش وب سایت رسمی علیرضا صادق زاده به نقل از شبکه اطلاعرسانی روابطعمومی ایران (شارا) برای دسترسی به افراد بین سنین ۱۸ تا ۲۵ سال، تبلیغکنندگان مدتهاست که مبالغ نامتناسبی هزینه میکنند. جوانان انتخابهایی میکنند و وفاداریهایی میسازند که یک عمر باقی میماند. وقتی آنها در آن دوران دیدگاهی پیدا میکنند، تغییر دادن آن بسیار دشوار میشود.
بنابراین با توجه به اتفاقات هفته گذشته در دانشگاههای آمریکا، هوش مصنوعی اکنون در یک وضعیت اضطراری جدی روابط عمومی قرار دارد. در سخنرانیهای جشن فارغالتحصیلی سراسر ایالات متحده، فارغالتحصیلان هرگونه نام بردن از هوش مصنوعی را هو کردند. سال آخریهای ۲۲ ساله در دانشگاه فلوریدای مرکزی علیه آن فریاد زدند. آنها در دانشگاه ایالتی تنسی میانه نیز به آن اعتراض کردند و اریک اشمیت، مدیرعامل سابق گوگل را زمانی که آنها را به هدایت آینده این فناوری تشویق میکرد، با فریادهای خشمگین در دانشگاه آریزونا نادیده گرفتند.
در این مرحله، چه کسی میتواند آنها را سرزنش کند؟ رهبران هوش مصنوعی سالهاست که درباره از دست دادن گسترده مشاغل هشدار میدهند و عمدتاً بر نقشهای سطح ورودی که این فارغالتحصیلان میخواهند، تمرکز کردهاند. همزمان با این هشدارها، آزمایشگاههای هوش مصنوعی به سمت عرضه عمومی اولیه تریلیون دلاری حرکت میکنند که ممکن است همین امسال رخ دهد. هشدار درباره فاجعه قریبالوقوع در حالی که خودتان بخشی از عامل ایجاد آن هستید، پذیرش آن را برای دیگران سخت میکند.
مشکل ادراک هوش مصنوعی صرفاً ناشی از نحوه پیامرسانی در دره سیلیکون نیست، بلکه این پیامرسانی قطعاً کمکی نکرده است. مارک آندریسن، سرمایهگذار خطرپذیر، این هفته در پادکست جو روگان گفت که هوش مصنوعی عالی است زیرا «رباتها هرگز از شما ناامید نمیشوند» و افزود که «آنها هرگز بیمار نمیشوند، هرگز به خاطر جدایی از همراهشان افسرده نمیشوند و هرگز شکایت اداری ثبت نمیکنند».
آندریسن این سخنان را در حمایت از باور خود مبنی بر اینکه هوش مصنوعی بهرهوری را افزایش داده و شغل ایجاد میکند بیان کرد، اما سخت است تصور کنیم این پیام برای یک فارغالتحصیل بیکار که در بازار کار فشرده امروزی روی کاناپه خانه والدینش نشسته، جذاب باشد.
شانس موفقیت هوش مصنوعی به تأیید عمومی این فناوری بستگی دارد. سازندگان برای گسترش به مراکز داده بیشتری نیاز دارند. در حال حاضر نظرسنجیها درباره مراکز داده وحشتناک است. مؤسسه گالوپ هفته گذشته دریافت که ۷ نفر از ۱۰ آمریکایی با ساخت مراکز داده هوش مصنوعی در منطقه خود مخالف هستند، ۴۸ درصد قویاً مخالف و تنها ۷ درصد قویاً موافق بودند.
سیاستهای هوش مصنوعی هنوز در مرحله آزمایشی هستند، اما سیاستمداران راهی برای بهرهبرداری از این ناپایداری پیدا خواهند کرد. در ایالت مین، ممنوعیت ساخت مرکز داده تنها با وتوی فرماندار متوقف شد. چرخه ریاستجمهوری ۲۰۲۸ ممکن است شامل بحثهایی درباره ممنوعیت مراکز داده و کلید قطع دولتی برای هوش مصنوعی باشد، فارغ از اینکه این پیشنهادات چقدر غیرعملی باشند.
امروز تفاوتی با واکنشهای منفی به فناوری در دهه گذشته وجود دارد، زمانی که رهبران آمریکا قدرت آمازون، فیسبوک و گوگل را بررسی کردند. آن زمان شرکتهای فناوری محبوبتر از سیاستمداران بودند. امروز، هوش مصنوعی در نظرسنجیها پایینتر از همه نامزدهای اصلی سیاسی قرار دارد. هزینههای سیاسی برای اقدام واقعی کمتر است و شانس وقوع تغییرات را افزایش میدهد.
در پایان، اینکه هوش مصنوعی با جامعه ما چه خواهد کرد هنوز ناشناخته است و هر اظهارنظر قطعی صرفاً حدسیاتی در لباس اعتماد به نفس است. اما اگر پیامرسانی بهتر نشود، زمان بسیار بیشتری طول خواهد کشید تا به پاسخهایمان برسیم.
